blog :een emotie erbij leren voelen

Deze week is er iets veranderd in mij. Dankbaarheid of iets anders qua emotie is aan het groeien en langzaam is mijn beeld van mijn eigen presentaties daardoor aan het veranderen. Van altoos tekort om echt begrijpbrug te krijgen naar genoeg.
Ik weet niet wat me overkomt. Dus ik heb er nog geen verhaaltje over.

Gelijktijdig sta ik nu in 2016 al veel comfortabeler in het nieuwe gevoel, verdriet.Mijn leven staat qua emoties namelijk al langer in de leerfase.
In 2013 kreeg mijn gevoelsleven de emotie verdriet als gevoelsbeleving erbij. Daarvoor was ik meer gefrustreerd dan verdrietig.
Verdrietig is heel fijn!
Over deze gevoels verandering ga ik hieronder vertellen want daarover is hoe ik dit beleef gevormd in mijn gevoel en in mijn hoofd als verhaal.

Daarna geef ik aan hoe gevoelsverandering voor mij werkt en poog dit in een context te zetten van hoe mensen in het algemeen leren. in de volgende blog

Verdriet heb ik ontdekt doordat ik dit gevoel kreeg jaren na het overlijden van mijn vader. Daarvoor kon ik wel meeleven met mijn vader. En ik had vertrouwen in God, waardoor ik tegen God zei: God, U hebt zijn ellende gezien. Papa mag nu bij U zijn. Zo beleefde ik dat.
Mezelf voelde ik er ellendig bij en daar kon ik niks mee, dat ik opeens geen vader meer had.
Nu met verdriet heb ik naast mijn medeleven wat ik al had. En mijn Godsvertrouwen dat ik ook gelijk had. Ook verdriet. En dat is voor mij nieuw. Verdriet maakt dat ik zelf kan voelen verdriet. En dat is naast de andere beleving een hele grote nieuwe factor.
Het verdriet was de aanleiding waardoor mijn mening veranderde. Ik zal dat toelichten. Daar mijn vader na 18 jaar ziekte zijn leven heeft genomen door pillen te slikken, zou hij nog kunnen leven. Ik mis hem.Met verdriet in mijn gevoel, wil ik heel graag dat hij er nog zou zijn. Dus in mijn verdriet ben ik het zelfs met zijn keuze zich het leven te benemen niet eens. Het leven is van waarde. Ook voor hem. Ookal heeft papa zelf een andere keus gemaakt.
Ik ben het niet meer met papa eens.

Ook als ik dit schrijf beroert mijn verdriet mijn gevoel opnieuw. Het is een licht verdriet geworden gemengd met de blijdschap van alles wat geweest is. Want door het verdriet eindelijk eens te beleven, ben ik gaan verwerken en is mijn toegang tot de mooie gevoelens die ik tov mijn vader had weer verder open komen te staan.
Want het is jammer dat hij er niet meer is, want hij was zo’n leuke opa. Op de dag dat we naar ‘het land van ooit’ gingen, op de dag dat hij ons opzocht enkele dagen voor zijn dood. Mijn vader was ook wel moeilijk, door zijn manisch zijn. En ik begrijp hem nog steeds in zijn keus. Maar door het verdriet is er een weg naar mijn herinnering gekomen, die er eerst niet was.

Eerst was dat alleen dat grote zware begrijpen dat de dood een betere keus was, als een zware steen op de maag.

Nu is daar mijn eigenwijze vader weer, die altijd dieren ff moest vangen wat in menig park tot bijzondere avonturen leidde. Mijn vader achter zijn buro in zijn kantoor. Mijn vaders klanten. Mijn vader met de ogen gesloten ontspannend in zijn stoel met een slapende baby in zijn armen. Een hele rij herinneringen als mooie kleurige steentjes.

MIJN VADER schrijf ik met tranen in mijn ogen en vreugde in mijn hart. Dankjewel verdriet dat je me deze vreugde hebt gegeven.

Posted in Uncategorized.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *