letterlijk nemen

luister je gedetailleerd naar woorden. dan is een woord wat het is. Begrijpen dat een woord meer betekenissen kan hebben. Letterlijk en figuurlijk is dan net een tandje moeilijker.

Zelf luister is nog steeds vrij letterlijk. en weet daarna met enig tijdverschil te begrijpen wat de mens ermee bedoeld. Soms gaat dat snel. Soms langzaam.
Soms reageer je op het letterlijke.

bv iemand roept iets over je ijsberenjas. en bedoelt dit om je voor de gek te houden.
zelf kijk je blij omdat iemand je jas opmerkt en dat die zo mooi wit en pluizig is.
En je roept blij: ‘dankjewel’.
waarop degene naast je je verbaast vraagt, waarom je in vredesnaam dankjewel roept.

Of iemand maakt een erg schunnige grap.
maar voordat die doordringt glimlach je vriendelijk terug.
waardoor de ander er nog een schepje bovenop doet, met een nog wat schuinere grap.

en dan bedoel ik geen schepjes en schuin. oftewel zelf gebruik ik graag figuurlijk taalgebruik en spreekwoorden al weet ik die vaak onmogelijk te verhaspelen.

Een andere manier van taalgebruik, cre-eert de eigen auti-humor waar ik hier aan tafel met sommige gasten helemaal dol van wordt als het aan tafel over en weer maar woordgrappen blijft regenen.
Gedetailleerd luisteren geeft enorm brede verscheidenheid in effect op het taalgebruik van het individu. Afhankelijk van overzicht op dit terrein, intelligentie, leeftijd enzovoort.
Van in woorden geinteresseerde woordkunstenaars onder ons. Tot woordenverhaspelaars zoals ikzelf, die het liefst de woorden zouden kunnen tekenen. Of een man die ik ken, die zo’n moeite heeft om woorden te herkennen omdat ieder woord door de uitspraak en klank telkens nieuw voor hem lijkt. En toch geinteresseerd lijkt te worden in communiceren.

tot slot
een anekdote:
oma: ‘misschien gaan papa en mama over een tijdje wel een baby maken’
kleinzoon: ‘Oma! Maken, doe je met plakband en karton, zo gaat dat niet met baby’s’