iets aanleren; hoe werkt dat naar mijn waarneming

Hoe werkt leren nu eigenlijk naar mijn ervaring en wat ik bij andere mensen zie. Dat vroeg ik me af nav mijn blog ‘een emotie erbij leren voelen’. Ik heb hieronder zo goed mogelijk alle factoren neergezet. Veel plezier bij het lezen. Hoop dat het herkenbaar is.

Dit proces van in de leerfase zitten, zie je bij ieder mens. Een baby zit in een groeispurt, lichamelijk of qua iets leren en vergeet even welke andere dingen hij kan van pure inspanning.
Grote mensen hebben dit in mindere mate.
Bij mensen met autisme in het algemeen zijn er factoren die het leren complexer of meer inspannend maken, zie ik. Hoe werkt dat bij mij?

O ik heb een innerlijke motivatie om iets te leren.
Bv hoe leer ik meer grip op tijd want ik kreeg het niet voor elkaar voor 2 kinderen tegelijk te zorgen. Als ik voor de 1 zorgde vergat ik de ander. Dat wilde ik ECHT leren en toen kwam ik daar veel verder in.

O je leert kleine dingen van het leven, hebt ervaringen en op een dag valt opeens een kwartje. Dan leer je iets dat je misschien al tijden verzoekt te leren, of wat mensen je al tijden proberen aan te leren. Opeens ben je er klaar voor om ‘het’ te kunnen begrijpen.
Vb opeens begreep ik dat er over 1feit 300 verschillende gedachtes waren van 300 mensen. Tot dan toe dacht ik dat er 1 feit met 1juiste mening was. Die van de ander of van mij. Dat kwartje dat viel veranderde veel in mijn leven.

O Ik vermoed dat eenieder als we iets leren in het leven dat we nooit begrepen hebben, dan kost dat veel inspanning. Met mijn denkstijl met Autisme ben ik gedetailleerder dus wordt de verandering die het leren met zich meeneemt ‘een kwadraat’ groter.

O Als je iets leert, dan veranderd het al je gedachten over je geschiedenis betreffende datgene. Veranderen is bij mensen met autisme iets wat inspanning kost, dat geld zeker voor mij. Als ik iets leer en ik beleef dingen in detail, wat ik doe, dan betekend een verandering dat mijn mening over een herinnering opnieuw gevormd wordt. De herinnering beleven, in detail met het nieuw geleerde erbij, zet mijn brein als het ware even helemaal in actie om D te verwerken en de rest valt even stil voor alles. Ik heb nog net brein over om te ademen, maar mijn praatfunctie raakt zelfs in de war en ik ga dingen andersom of verkeerd zeggen en ben soms benauwd of ik geen dementie ofzo heb. Zo heftig.

O iets nieuws leren, houd je jong, je verstart niet. Dat is mijn mening over leren.
Ik ben me bewust dat mn kennis, oftewel analyse faalbaar is. Dat het waard is om te leren en je kijk op het leven te herzien op de lange termijn is het leren wat ik doe van waarde voor het leven dat ik leid.
Echter, door mijn autisme heb ik behoorlijk tekort aan overzicht en duidelijkheid door datzelfde leren. Door te leren ga ik op de korte termijn een periode van verwarring tegemoet.
Dat is een contradictie. Daarom zou het voor mij veel makkelijker zijn om star te zijn niet te leren. Star te zijn en te verharden in wat ik niet wil leren.
Dus, om te leren van het leven moet ik dapper zijn.
Bv jarenlang had ik de overtuiging dat kleren in een kast leggen echt een verspildde moeite is. 1 stapel met schone was en 1 stapel met vieze was dat is veel handiger. Waarom al dat gevouw gesorteer en in de kast geleg als je het er toch weer uithaald. Ik was daar star in omdat ik het ook niet anders kon. Ik vond 2 dezelfde sokken ook onzin, veel teveel werk dat uitzoeken, gewoon 1 kleur kopen. En m’n zoon kreeg gewoon 2verschillende aan (toen hij klein was)
Nu heb kan ik nog steeds niet even de was afhalen, vouwen en in de kast leggen. Ik heb daarom een uitgebreid wassysteem als hulpmiddel waardoor ik dit in meerdere kleine werkjes kan hakken. Nu kan ik het wel. Ik had de interne motivatie daartoe om ermee te starten toen ik wist dat ik een meisje kreeg en voor haar moest ik in de kast haar kleren uit kunnen zoeken, welk meisjesding met welk kleurtje past bij. En ondertussen hebben we nu allen mooie kleren.

O van traag naar steeds vlotter.
Mensen leren iets eerst onhandig en gaan zich dan het geleerde eigen maken.
vb Ik denk dat ik probeerde te oefenen met verdriet in de fase voor ik het ‘opeens’ ging beleven.
Met mijn mate van autisme, heb ik heel veel geduld en herhaling nodig. Anderzijds ben ik heerlijk zwart wit ervaar/vind ik zelf, herken ik iets als kloppend op een andere manier dan voorheen, dan ga ik om. Ik doe het niet een beetje half. Als ik het leer, dan heb ik het geleerd niet alleen als het me uitkomt…

O oefenen met kleine dingen.
Bv leren hulpmiddelen gebruiken om huishouden iets meer te overzien. Dat is heel groot doel, subdoel is bv het avondeten kunnen tekenen(hulpmiddel) en kunnen overzien. Eerst kon ik dat niet naast spelende kinderen, dan moest ik het na iedere afleiding opnieuw bedenken. Met het tekenenen kreeg ik daar overzicht over wat tegen een stootje kon. Nu kan ik makkelijk mijn avondeten tekenen. Ooit oefende ik met flensjes bakken uittekenen, heel precies, met dat papier kan ik het nog steeds. Pas later kon ik hele maaltijden in coherentie brengen. En toen kon ik ook voorbereidingen van het eten vooraf doen, tijd inschatten waarop ik moest starten met koken en hoe laat dan klaar. Na afloop kan ik dat met hulpmiddelen voor elkaar krijgen en gestoord worden en toch koken.
Bv bij de emotie verdriet leren zelf te voelen. Die leerde ik door na 7jaar verdriet te kunnen voelen nav het overlijden van een geliefd persoon. Daardoor leerde ik een nieuwe emotie kennen. Dat is erg fijn, want dit leren van verdriet maakte mogelijkheid tot troost/verwerken/ mooie herinneringen. Maar logisch dat verdriet beleven hierbij iets heel groot is. Dat begrijpt ieder.
Hoe kan ik dan toch oefenen met deze nieuw geleerde emotie verdriet.
Sta ik nu soms stil bij de kleine verdrietjes van het leven, zoals iets moois wat kapot valt. Of iets wat mislukt is. Ik sta me bewust toe en neem de tijd om het verdriet te voelen en te verwerken en natuurlijk te relativeren dat het niet zo’n ramp is. Maar ik laat het er wel zijn. En dat is winst.
En vooral door de kleine verdrietjes te beleven, kan ik ook de grote aan.

O ik leer door mijn andere manier van zintuigelijke informatie.+ M’n gebrekkige tom heel moeilijk van andere mensen.
Toch heb ik enkele mensen gevonden van wie ik kan leren. Met wie ik mail en die ik ook zie. En hebben mijn man en ik gesprek over wat hij en ik willen leren/ toepassen enz. geloof, dingen leren die je nodig hebt, t’ leven, opvoeding dat soort dingen.
Dat ervaar ik als heel bijzonder en waardevol.
Bv: een treinreis waarbij mensen me helpen om de juiste treinen te vinden, omdat ik heel overprikkeld ben en moeizaam praat en totaal geen overzicht meer heb, maar nog wel mijn vriendelijkheid ( :
bv of dat ik een aardig kaartje wilde sturen en geen idee had wat mensen daar toch op schrijven. En ik een moeder van school belde voor advies en ze vier varianten opratelde en toen zij geen tijd te hebben me te helpen, maar ze had me al geholpen. En haar zinnen heb ik nu nog in mijn kaartendoos.
Soms is het ook lastig, zijn moeites van de 1 strijdig met de moeite van de ander.
Bv: Iemand die bv een schop onder de kont nodig denkt te hebben om in actie te komen is heel lastig voor mij omdat ik met geduld mezelf wil benaderen anders spoelt mijn energie weg alsof ik er plenty van heb.

O Er is ook de bereidheidsfactor.
Zoals uit vb blijkt leer ik nu over gevoel. Als ik toch als 25 jarige dit onderwerp tegenkwam…. dat was mijn bereidheid om dit te leren bij het nulpunt als het niet lager kon.
in het verleden vond ik stilstaan bij groei allesbehalve de moeite waard. Ik denk aan mezelf als 25 jarige. Of als 30 jarige dit schrijfsel had gelezen. Ik had er waarschijnlijk met grote afschuw naar gestaard en het verwenst als. ‘Waarom staat hier niet een leuk verhaal over vreemde culturen of een spannend boek. Ik haat die gevoelsnonsens.’
Ik herinner me hoe ik als 30jarige jonge moeder, af en toe bij vrienden een slaapje tussendoor deed als ik moe was. En dat er alleen boeken over gevoel op het plankje boven het bed stonden. En daar ik altijd wat lees voor het slapen….. ik had daar een vernietigende mening over, over die complete nonsens boeken en het feit dat mensen daar zelfs nog geld voor betalen.
Dus mijn houding tov leren is veranderd zeker op het punt van gevoelens en relaties tussen mensen.

O blijheid, dankbaarheid voor het geleerde.
Ik kan heel blij zijn met als ik snap hoe iets werkt.
Maar tot voor enige jaren frustratie, kwam ik altijd kennis tekort.
Nu heb ik meer acceptatie (op mijn leeftijd mag dat ook wel eens).
Leg me er makkelijker bij neer als iets nu eenmaal niet lukt of kan. Ik mag ook overprikkeld zijn en het geleerde niet meer kunnen. (bv autorijden wat ik soms kan, sommige dagen niet kan)
En heb dus geleerd dankbaar te zijn voor wat ik leerde. Soms lijkt het zelfs wel eens een wonder, dat ik toch dingen leerde die belangrijk waren om mijn leven met autisme zo te leiden dat ik een gezinsleven mag genieten met alle hobbels erbij.

Tot slot.Ik ga nog wat lezen over leren en groeien en groeifases. Ik werk wellicht nog eens verder hieraan. Heel graag hoor ik reflectie hierop.
Misschien zijn er wel mensen die dit lezen en er tips uithalen, ik hoor graag van u.

blog :een emotie erbij leren voelen

Deze week is er iets veranderd in mij. Dankbaarheid of iets anders qua emotie is aan het groeien en langzaam is mijn beeld van mijn eigen presentaties daardoor aan het veranderen. Van altoos tekort om echt begrijpbrug te krijgen naar genoeg.
Ik weet niet wat me overkomt. Dus ik heb er nog geen verhaaltje over.

Gelijktijdig sta ik nu in 2016 al veel comfortabeler in het nieuwe gevoel, verdriet.Mijn leven staat qua emoties namelijk al langer in de leerfase.
In 2013 kreeg mijn gevoelsleven de emotie verdriet als gevoelsbeleving erbij. Daarvoor was ik meer gefrustreerd dan verdrietig.
Verdrietig is heel fijn!
Over deze gevoels verandering ga ik hieronder vertellen want daarover is hoe ik dit beleef gevormd in mijn gevoel en in mijn hoofd als verhaal.

Daarna geef ik aan hoe gevoelsverandering voor mij werkt en poog dit in een context te zetten van hoe mensen in het algemeen leren. in de volgende blog

Verdriet heb ik ontdekt doordat ik dit gevoel kreeg jaren na het overlijden van mijn vader. Daarvoor kon ik wel meeleven met mijn vader. En ik had vertrouwen in God, waardoor ik tegen God zei: God, U hebt zijn ellende gezien. Papa mag nu bij U zijn. Zo beleefde ik dat.
Mezelf voelde ik er ellendig bij en daar kon ik niks mee, dat ik opeens geen vader meer had.
Nu met verdriet heb ik naast mijn medeleven wat ik al had. En mijn Godsvertrouwen dat ik ook gelijk had. Ook verdriet. En dat is voor mij nieuw. Verdriet maakt dat ik zelf kan voelen verdriet. En dat is naast de andere beleving een hele grote nieuwe factor.
Het verdriet was de aanleiding waardoor mijn mening veranderde. Ik zal dat toelichten. Daar mijn vader na 18 jaar ziekte zijn leven heeft genomen door pillen te slikken, zou hij nog kunnen leven. Ik mis hem.Met verdriet in mijn gevoel, wil ik heel graag dat hij er nog zou zijn. Dus in mijn verdriet ben ik het zelfs met zijn keuze zich het leven te benemen niet eens. Het leven is van waarde. Ook voor hem. Ookal heeft papa zelf een andere keus gemaakt.
Ik ben het niet meer met papa eens.

Ook als ik dit schrijf beroert mijn verdriet mijn gevoel opnieuw. Het is een licht verdriet geworden gemengd met de blijdschap van alles wat geweest is. Want door het verdriet eindelijk eens te beleven, ben ik gaan verwerken en is mijn toegang tot de mooie gevoelens die ik tov mijn vader had weer verder open komen te staan.
Want het is jammer dat hij er niet meer is, want hij was zo’n leuke opa. Op de dag dat we naar ‘het land van ooit’ gingen, op de dag dat hij ons opzocht enkele dagen voor zijn dood. Mijn vader was ook wel moeilijk, door zijn manisch zijn. En ik begrijp hem nog steeds in zijn keus. Maar door het verdriet is er een weg naar mijn herinnering gekomen, die er eerst niet was.

Eerst was dat alleen dat grote zware begrijpen dat de dood een betere keus was, als een zware steen op de maag.

Nu is daar mijn eigenwijze vader weer, die altijd dieren ff moest vangen wat in menig park tot bijzondere avonturen leidde. Mijn vader achter zijn buro in zijn kantoor. Mijn vaders klanten. Mijn vader met de ogen gesloten ontspannend in zijn stoel met een slapende baby in zijn armen. Een hele rij herinneringen als mooie kleurige steentjes.

MIJN VADER schrijf ik met tranen in mijn ogen en vreugde in mijn hart. Dankjewel verdriet dat je me deze vreugde hebt gegeven.